martes, 22 de junio de 2021

UN FINAL D'ESPANTO

 




- O churau ha determinau que os delitos que se le acumulan a la imputada han quedau prou contrimostraus. Por tot ixo debemos condenar y condenamos a la sinyorita María Chesús Vinyuales Lanau como responsable d’os delitos de fraude, apropiación indebida y blanqueo de capitals… y a lo cumplimiento de ueito anyos de prisión BAM, BAM, BAM!!!

 Ixos tres mallazos que o sinyor chuez fotió dimpués de dictar a mía sentencia se ficoron en o mío interior escruixinando-me. Bien se vale que en una vida plena de furtos y gardas no han puesto prebar que tres delitos financieros que he feito en os zaguers anyos.

 Enchaquias pa chustificar que siga arribada a iste tribunal, tos ne podría dar a xarramata, pero… no voi a meter a burra en pleito. Suposo que totz plegamos bella vez en ixe contornillo an que amaneixen dencima d’os nuestros huembros una anchel y una diaplerona endina, encerrinadas en aconsellar-nos qué decisión hemos de prener. En o mío caso, sí hese estau un combate de boxeo, habría ganau a diaplerona; zabucando a la suya rival dencima d’o ring antes que no rematase o primer asalto d’a vilada, fotendo-le un buen dreito en a variella. Dende alavez o mío esdevenir no ha estau que un camín pleno de destins an que a moral y a etica no importaban res.

 Quan teneba decisiet anyos comencipié a treballar en Valencia con una clica bien periglosa, en yéranos quatro, y nos adedicábanos a fer gardas en poligonos industrials, i furtábanos as caixas fuertes. En primeras yo cosiraba y yera a l’alufra d’o puesto entre que a resta d’os companyers executaban o treballo. No habié d’aguardar guaire tiempo dica que confioron con yo pa fer servir l’asto termico u fer atros treballos de más responsabildat. Manimenos as mias estrucias y ganar buena cosa de diners me estimé más de deixar-lo y estar-me de delinquir antes que no me salise de cazuela y me apercazase a policía.

 En rabio d’os luxos y vivir bien y en estar a-saber-la esvagarada malfurrié bien luego os chanfles que heba puesto cabidar. Ta part d’alavez teneba una relación sentimental con una mesacha teruelana que se deciba Tremedal, y as dos nos embrequemos en o delito de guante blanco,

 Tremedal heba treballau mientres cinco anyos en una entidat bancaria, en feba dos que no i treballaba. En conoixer y saber-se os tientos no fue guaire difícil obtener bell credito fendo servir documentación falsificada. Antiparte tamién fébanos furtos online, gazupiando os datos que nos yeran menester fendo servir programas espías, asinas pillábanos os datos que emplegábanos dimpués pa cometer os delitos. En ixas envueltas viviemos en diferents puestos, más que más ciudatz y lugars industrials grans, no gosábanos estar-nos guaire tiempo en a mesma localidat. Realizábanos un par u tres treballos y nos n’íbanos d’astí prebando de no deixar-ie garra rastro d’o nuestro paso. Con tot y con ixo recuerdo con a saber que carinyo ixos anyos, en fueron seis y los más felices d’a mía vida. Podríanos decir que nos hébanos achuntau fierro con ferrichón.

 Tot en a vida termina, y ista etapa d’a mía vida no sería denguna excepción. Dimpués de bells seis meses en que as cosas no marchaban mica bien, decidiemos de venir a plego y nos espartimos.

 Comencipió atra parte d’a mia existencia, y o prencipio d’o mío final. Yera puyadome-ne t’a figuera perén, encarranyada y alticamada con a resta d’a humanidat y en un tres y no res me trobé fendo gardas unatra vez , estricallando qualsiquier cosa que se meteba debant de yo quan yera executando os treballos

. Me fiqué en una espiral de delitos, luxos, y borinas. O poquet tiempo libre que teneba lo feba servir en preixinar belatro furto pa poder continar-ie. Trachinar y tramenar yeran os verbos que más feba servir o escritor que yera escribindo ixa novela policial en que s’heba tornau a mía vida. Alufrando o mío futuro no se columbraba que un final d’espanto, y a la curta u a la larga yera prou cabolioso que me acazarían. Fue en o día d’o mío TRENTA ANIVERSARIO, yera escorchando a zorrera dimpués d’una grandisma fiesta que me’n heba fotiu a nueit anterior pa festexar-lo; quan unos trucazos brutals en a puerta d’a mía vivienda me rebelloron. I yera a policía con una orden de detención, me esposoron y me levoron detenida ta prisión provisional.

 Os siguients anyos los pasaré engarcholada en una fosqueta d’o País Aragonés, manimenos ya soi preixinando un treballo interesant que executaré malas que salga d’allí. Tiempo, no me’n habrá de faltar pa acotraciar-lo, no deixaré gota marguin pa la improvisación… O buen buei, de vetiella se vei, ixa soi yo.


domingo, 28 de febrero de 2021

Cursa: Gara Delicias- ribera de l'Ebro- Parque de l'Augua-Gara Delicias



En amillorar l'orache m'estimau más de fer una curseta que no ir t'o chimnasio. Kilometros, n'i hai diez, si fa u no fa, y ye de buen fer; no cal mica preparación fisica.

He enchegau o programa en a Carrera Riocha y he habiu de travesar l'avenida Navarra, enfilando-me dimpués t'a Gara Delicias, nos cal deixar-la a man ezquierda entre que continamos caminando costera enta baixo y chusto antes de arribar a lo puent d'o tercer milenio hemos de prener un camín que ye paralelo a la ribera d'o río Ebro.

Continaremos a cursa por iste camín mientres un buen ratet, hemos de pasar o Parque Esportivo Ebro deixando-lo a lo costau ezquierdo. En plegar en un puent que cruza o río Ebro chunto a la autopista, i pasaremos, tornando-ne por o parque de l'augua continando perén en l'atro costau d'a ribera dica arribar a lo puent d'o tercer Milenio , dimpués nomás cal un zaguer empentón dica plegar en a gara y asinas terminaremos a cursa.










sábado, 30 de mayo de 2020

DILLÁ A FIN D'O TUNEL


“Estando en a muga que i hai entre la vida y la muerte, de rapiconté amaneixié a un túnel alufrando en o fundo una luz blanca que empliba o mío ser de paz y tranquilidat”… Nunca hetz escuitau esta faloria? M’entrefilo que buena cosa de veces, pero ye a mia obligación decir-tos que no i creigatz pas.  Verdatz en esta experiencia, tasamén n’i hai una: que soi arribau a una mena de galería, con a circumstancia de que as paretz son a-saber-las rusients. I soi agapizau, bella estrania enerchía ye retenendo-me-ie. A calor s´ha tornau en una firme fuixina que fa bien difícil alentar, o corazón me traqueteya a tot meter, sentindo  totas as suyas remetidas en o pulso. Me trobo alticamau y esturdiu ; o desespero ye fendo que sía ixagrinado-me.
Bell recuerdo d’a mia vida son plegando-me a l’arreu, no n’i hai dengún bueno, me cal reconoixer que he estau una persona angluciosa  y endina; y ye de dar que ixa ulor a ixufre que noto ye o sinyal de que soi indo-me-ne t’o  infierno. Dillá a fin d’o túnel i hai un resplandor royenco que enlucerna, surtiu d’una xera que fa una tarramotera  capable d’espantar mesmo a lo diaple.
Soi baruquiando y he comencipiau a escacilar, no puedo endurar una matra tan insoportable…
-NOOO! NOOO! NOOO!
-Sisquia hese estau una persona millor! No quiero ir-ie, aduyatz-meee!
-RING!... RING!... RING!... Son as ueito horadas d’o maitín… RING!... RING!... RING!... (REBEL SONANDO)
Guardaaa que soniadera tan fiera he teniu! , ufff! encara soi cremando; doi pena de mirar-me, pareixco un espantallo  y por si no n’i heba prou he de marchar t’o treballo. Manimenos me caldrá dar-le-ie ficancia, puet estar que a l’atra vez no sía un suenio, habré de chirar ciento uitenta graus y comencipiar a fer o camín por a dirección que me aluenye d’a final d’ixe túnel.

domingo, 26 de abril de 2020

ENLUCERNAUS



O soniu d’ixa mosica electronica se ficaba en o suyo interior,  pareixeba  espirituau por o esconchuro d’un alguacil d’o diaple, no podeba parar de bailar. I yera con os uellos suyos quasi zarraus, y a suya forma de mover-se recordaba a bella danza d’una tribu zulú. Encara que iba  de vetiún botons quan se´n fue  de fiesta ixa nueit, i plegó en a maitinada como un baldragas, espelurciau y malfarchau. De cabo ta quan chiraba o suyo tozuelo entre que aplaudiba y chufletiaba de vez que a sudor suya s’ixemenaba en una plevia de chislas.
En zagueras, Lorién yera prebando de estar-se de salir de fiesta y nomás gosaba  foter-se-ne una bella vez en días senyaleros, pero quan lo feba aventaba con forqueta pallera y le costaba de tornar-se-ne ta casa suya;  por un regular  yera de borina dica  l’atro´l dia, mesmo acostumbraba terminar en bell “after”.
Encara que arribó a ixa discoteca con os suyos amigos, i yera solo dende fa un ratet, con tot y con ixo ell no trovaba a faltar a dengún. O soniu d’os acordes d’ixa mosica infernal lo deixaban embabiecau, ye de dar que o mezclallo que s’heba ficau de chinebra y extasis heban aduyau prou a que o mesache  hese plegau en ixe estau.
De rapiconté, mirando-se de bislai t’a suya zurda alufró a una moceta bien beroya que lo deixó enarcau, bailaba de pistón y feba una rialleta laudeta. Asinas comencipió un chicot chuego de seducción que metió raixosos a totz dos. A mosica que i punchaba o DJ  yera brutal, manimenos Lorién, a moniquet deixó de dar-le-ie ficancia y l’aganó más de continar embrecau en tringoliar con ixa chovenastra.
Quan o punchadiscos i metió o tema “ Run with you” (prebar de escuitar-lo mientres rematas o relato) ,estió  o sinyal de que a sesión remataba y trancaban o guariche, o tiempo se acotolaba, no en teneba guaire. De sopetón,  decidió de acercar-se ta ixa mesacha tan polida y quan plegó en o suyo canto se aflairó charrando-le  bien cerqueta d’a suya orella:
- Que fas? Me clamo Lorién. Te cuacaría fer-te o debanzaguer gotet con yo? Conoixco un puesto que encara  ye ubierto y amás i meten buena mosica.
A mesacha se’n ridió y le dició mientres le feba unas chicotas fiestetas en o suyo huembro:
-Prou que si, me digo Andreya, m’he esbixolau y me feria goyo de rayar l’alba entre que i soi  bailando con tu. Tiempo pa escarchar a zorrera, n’i habrá dimpués.
Malas que terminó de conestar-le agafó a suya man y enfiloron t’a salida, encara yera de nueit, astí estió o suyo primer beso, que fació preixinar a ambos dos un
 final de borina que enlucernaba nomás de pensar-se-lo.






viernes, 10 de abril de 2020

CASA SERRA


Encara que feba una ripa d’anyos que no yera tornada en o lugarón d’a familia de pai; acordanzas de Casa Serra, Alodia en teneba a-saber-las. Astí, a l’endrecho d’a frontera, mirando-se fito fito a portalada esmarchinada le i arriboron de rapiconté  un flúmen de sensacións que le transportoron t’a suya nineza.
 Malas que comencipió a ubrir a puerta, as alguazas esgarrilloron y comencipió a ixolomar un aroma que le recordaba a las vacacions de verano. Manimenos d’o tiempo que no i viviba dengún, as cosas i yeran como antesmás, no i trobó guaires cambios. Os trancos d’a escala yeran feitos de madera de caixico y cruixíban quan se´n puyaba por ells. En plegar en o primer piso feba goyo de mirar-se a lucana que i heba en o teito,  dentraba buena cosa de luz por astí. En a cocina yera o fogaril, y como ye de dar, i yera o cremallo, o cazol, a sartana… En yeran de enrobinaus! Posó a suya man dreita en a cadiera,  fendo acordanza d’a voz de maye quan le feba cuentos dimpués de cenar. Fació a risalleta quan alufró o chambrol a on guardaba paye o tabaco, que bella vez le´n furtaba quan comencipió a estar chovenastra. Dimpués, cruzando o pasaizo, se’n fue t’o quarto a on que gosaba dormir. No que encara i yera ixe cobertor tan fiero que meteban dencima d’o leito!  Ubrió o calaixo d’a arquimesa y rechiró mientres bell minuto prebando de trovar bell tresoro. En o costau dreito i heba una solana an que se podeba admirar unas envistas bien beroyas.
Quan terminó de ubrir as finestras, os portalons, os balcons y o fuidero pa ixoriar a casa se’n salio ta difuera unatra vez. Se posó en o pedrizo y recordó como feban a paroleta con os vecins mientres buenos ratetz, mesmo quan Francha, de Casa Albéitar, la encarranyaba decindo-le que yera forana y que teneba que ir-se-ne d’o lugar… mira-te y Alodia a ploramiquiar.  O suyo primer beso fue con Irués, de Casa Ferrero, una nueit de fiestas en o callizo que i hai dezaga, encara le traqueteya o corazón bien apriseta quan en fa acordanza… Irués, en yera de beroi!
En esta nueva etapa, le caldrá fochar pa conseguir que a suya baruca se torne realidat y Casa Serra comencipie a reviscolar-se, pero de seguras que a puro de treballo y fer-se-ie a la fin Alodia terminará logrando-lo.  

      


domingo, 5 de enero de 2020

CADA QUAL A L'OFICIO SUYO Y O LADRÓN A FURTAR

Allí, maquiniando todas ixas ferramientas se trobaba como uella en ferraina. Pa ell fer servir l'asto termico yera bufar y fer porrons. Herencios d'a suya familia, no'n heba teniu guaires, nomás a estrucia de ubrir as caixas fuertes.Encara que feba bell par de decadas que no feba una garda, as suyas mans esgarrapitas no heban perdiu denguna d´as suyas habilidatz. Sabeba que en rematar l'anyo fiscal , o director cheneral d'a interempresa, alzaba abundaciosos paquetz de billetes de diners negros, en a caixa de seguridat que bi heba en o suyo estudiet, arribaus de comisións ilegals. Dimpués de Nadal, o sinyor Escanilla gosaba ir-se-ne de viache t'as Islas Caimán a on que meteba ixos diners en una cuenta bancaria.
En fer trenta anyos, Francho prebó de abandonar o mundo d'a delinqüencia. Diners, en heba cabidau prous con os suyos furtos y tornó t'a universidat a on que remató a suya carrrera d'economicas. No habió de aguardar guaire dica que trobó treballo en ixa empresa que s'adedicaba a la construcción.
Manimenos o entorno an que naixió y creixió, engalzó un suenio y a la fin heba puesto conseguir-lo: prener a endrecera correcta. Con tot y con ixo bella coseta trobaba a faltar, y no podeba fer-se-ie a ixa vida.
O sinyor Escanilla yera un carnuz balloquero y anglucioso, y os diners a suya gran baruca. Delitos, en heba feito totz pa plegar en a tuca d'o mundo empresarial. Francho yera a-saber-lo  alticamau y,  farto de endurar humillacions, comencipió a preixinar a suya venganza.
Dias pa executar o furto, bi´n heba muitos pero en trigó a nueit de cabo d'anyo en estar a fecha en que la chent gosa estar más embabiecada.
Quan remató o forau que feba falta pa ficar-ie os suyos brazos, bochó l'asto termico t'a suya dreita y comencipió a agafar os faixos de billetes y a meter-los en una mochila. Paró cuenta a escape que bi heba muitos mas diners que no se heba pensau. Aladió bell faixo entre que se deciba : “les ne daré a los companyers que dió palleta d'o treballo este mes Escanilla, cal que faga honra dica que troben faina unatra vez.”
Malas que terminó de replegar totz os diners, fació a risalleta mientres se pensaba : “¡ no que manyana seré con a mía querida y beroya novia en una placha caribenya con os diners d'o sinyor Escanilla!”

CADA QUAL A L'OFICIO SUYO Y O LADRÓN A FURTAR

domingo, 1 de diciembre de 2019

RASMIA Y BALONCESTO

Me cuaca a-saber-lo  ir t'o  Pabellón José Luis Abós a mirar-me os partius de baloncesto que se i chugan. Comencipié a ir-ie con a mía companyera , y anque dengún no somos guaire entendius d´iste esporte, nos fa firme goyo disfrutar d´o ambient y espectaclo que se i puet trobar.
En zagueras, o basket Zaragoza ye fendo-lo prou bien, l'anyo pasau chugó os playoffs d'a ACB, mesmo arribó en as semifinals.
Ahiere podiemos disfrutar de un partiu bien interesant y important, ¡no que ganemos a lo Reyal Madrit!, Amás chugando de pistón, sin garra complexo, como cal fer-lo.
Tos he dito que no soi guaire entendiu en baloncesto, me fa falta aprender-ne más encara, con tot y con ixo  paré cuenta que bella vez o diner no puede mercar-lo tot.
O Reyal Madrit ye un equipo feito a lo gran sin garra problema economico, con o refirme de una gran institución que de diners, en tien arrienda. Totz os suyos chugadors son estrelas mundials .
O Basket Zaragoza ye un prochecto humilde, prebando de emplegar bien os poquetz recursos economicos que tien. Anque  diners, no bi'n ha guaires o cuerpo tecnico  ha treballau con intelichencia y han feito que podamos tener una chicarrona baruca quan nos pensamos en l'esdevenidero.
Victorias, cal que bi'n haiga beluna ista temporada pero no pas tan emocionante como ista zaguera que hemos puesto veyer.
Bi ha cosas, que dengún nunca no podrá mercar-ne :
O treballo bien feito y a rasmia que amostró o nuestro equipo.